„Jade, proszę…” – zaczęłam, czując, jak zasycha mi w gardle.
„Zła odpowiedź”. Wrzuciła pełną butelkę do młynka i włączyła go. Dźwięk mielenia szkła i plastiku był najstraszniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam.
Próbowałam ją zaatakować, ale wymachiwała pozostałymi butelkami jak bronią. „Jedną mniej. Zostały ci może cztery godziny zamiast sześciu. Chcesz spróbować jeszcze raz?”
Ręce mi się trzęsły, nie z przygnębienia, ale od adrenaliny i toksycznego przypływu glukozy. Cofnęłam się, a myśli krążyły mi po głowie. Telefon stacjonarny? W salonie. Komórka? Na górze, ładuje się. Nawet gdybym go znalazła, do kogo bym zadzwoniła? Na policję? Po karetkę? Przyjadą za pół godziny. Zniszczy wszystko, a potem będzie jej słowo przeciwko mojemu.
„Widzę, że kalkulujesz” – powiedziała Jade, blokując wejście do kuchni. „Nie masz wyboru. Powiedz, co chcę, żebyś powiedział, a oddam ci insulinę. Prosta sprawa”.
Zerknęłam przez małe kuchenne okno nad zlewem. Pustka była uderzająca. Jade zauważyła, że mój wzrok się odwrócił. Chwyciła duży nóż kuchenny z bloku na noże i położyła go na blacie między nami.
„Nawet o tym nie myśl” – powiedziała, wciąż lekkim głosem. „Nie zamierzam cię dźgać ani robić niczego dramatycznego. Ale użyję tego, żeby przekłuć każdą z tych fiolek, jeśli spróbujesz wyjść z tego pokoju”.
Mdłości nasilały się. Miałam metaliczny posmak ketonów w ustach. Mój organizm zużywał wszystkie rezerwy tłuszczu do produkcji energii, zatruwając krew.
„Wiesz, co jest zabawne?” – kontynuowała Jade, trzymając nóż w zasięgu ręki. „Wiele się nauczyłam o cukrzycy, obserwując cię”. Wiem dokładnie, co dzieje się teraz w twoim ciele. Twoje komórki głodują. Twoja wątroba produkuje jeszcze więcej cukru, żeby „pomóc”, ale to tylko pogarsza sprawę.
Miała rację. Musiałam wtedy spożyć prawie 300 kalorii. Pragnienie było nie do zniesienia. Potrzebowałam wody, ale nie mogłam się ruszyć.
„Za jakąś godzinę” – powiedziała rzeczowo – „zaczniesz wymiotować. Potem poczujesz dezorientację i osłabienie. Twój oddech stanie się szybszy i płytszy, ponieważ organizm będzie próbował zrekompensować kwasowość. Widziałam cię już wcześniej w kwasicy ketonowej. Pamiętasz, jak wyrzuciłam twoją insulinę na tę podróż?”
To wspomnienie – oddział intensywnej terapii, ból, zaniepokojone twarze rodziców – tak mnie rozgniewało, że mogłam się skupić.
„O mało cię nie zabiło” – pomyślała. „Ale nie. Mama i tata zawieźli cię do szpitala, trzymali za rękę przez kilka dni”. A gdzie ja byłam? Wysłana do cioci Carol, jakbym to ja była problemem”. Ścisnęła butelki w dłoni. „Tym razem będą musieli wybrać. Ich ukochane, chore, niepełnosprawne dziecko… albo ich zdrowe dziecko, które po prostu chciało być widziane”.
Oparłam dłonie o blat, żeby się uspokoić. W pokoju było duszno, a moja skóra była sucha i zaczerwieniona.
„Co się stanie, jeśli zapadnę w śpiączkę?” zapytałam ochrypłym głosem. „Naprawdę myślisz, że uwierzą, że cię uczyłam, po tym, jak dosłownie mnie zabiłaś?”
„Robisz z tego wielką aferę”. Uśmiechnęła się. „Nie umrzesz. Po prostu będziesz tak chora… że kiedy cię „znajdę” i „uratuję” tą insuliną, będziesz tak wdzięczna, że powiesz wszystko, co zechcę. Pomyślałam o wszystkim. Będę bohaterką. No cóż, to ja się tobą zaopiekuję”.
Mój wzrok zaczynał się rozmywać. Musiałam działać. Ale Jade ustawiła się idealnie. Środki czystości za nią, nóż obok. Obserwowała każdy mój ruch.
„Chcesz wody?” – powiedziała kpiąco, widząc, jak przełykam ślinę. – Musi ci być strasznie sucho w ustach. Ile to jest 350? 400? Jaki dokładnie masz licznik?
Próbowałam sobie przypomnieć, czy mam jakieś inne kryjówki. Stary długopis w kurtce? Butelka w szkolnej torbie? Nie, była bardzo ostrożna. Planowała to od Święta Dziękczynienia.
– Wiesz, czego najbardziej nienawidziłam? – kontynuowała, a jej głos zmienił się w jadowity szept. – Tego, jak wszyscy zawsze najpierw o ciebie pytali. „Jak poziom cukru u Chloe?” „Czy czegoś potrzebuje?”. Jakbym nie istniała, gdyby nie twoja choroba!
Pokój się zakołysał. Mocniej ścisnęłam blat.
– A te specjalne posiłki, liczenie węglowodanów, ciągłe sprawdzanie! Wszystko kręciło się wokół ciebie. A ja powinnam być po prostu wdzięczna, że jestem zdrowa. – Zaśmiała się gorzko. – Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo czujesz się przez to niewidzialna? Że twoi rodzice panikują na widok każdej liczby na twoim liczniku węglowodanów, a moje doskonałe oceny w ogóle się nie liczą?
„Ale to wszystko było kłamstwem” – zdołałam wykrztusić.
