„Nie wiemy jeszcze wszystkiego. Ale są przesłanki, że ktoś w poprzednim życiu używał jedzenia jako kary. Mógł wiedzieć… a może nie”.
Zadzwonił mój telefon: wiadomość od Javiera, że dotarł do hotelu w Madrycie. Nic nie wiedział o tym, co się stało.
Policja poradziła mi, żebym na razie nic mu nie mówiła.
Spędziliśmy noc pod obserwacją. Następnego ranka przyszła psycholog dziecięca i długo rozmawiała z Lucią. Nie rozumiałam wszystkiego, co powiedziała, ale wystarczająco dużo, żeby przeszedł mnie dreszcz: strach, uwarunkowania i sekrety, które były skrywane o wiele za długo.
A potem, gdy myślałam, że usłyszałam już wszystko, psycholog wyszła z pokoju z poważną miną.
„Muszę z tobą porozmawiać. Lucia właśnie wyjawiła mi coś jeszcze… coś, co zmienia wszystko”.
Psycholog zaprowadziła mnie do małego pokoju obok izby przyjęć. Miała splecione dłonie, jakby przygotowywała się do przekazania nieuniknionej, bolesnej wiadomości.
„Twoja pasierbica powiedziała, że…” wzięła głęboki oddech, „…to jej biologiczna matka ukarała ją, odmawiając jej jedzenia. Ale powiedziała też coś o Javierze”.
Gardło mi się ścisnęło.
„Co powiedziała?”
