Radiowóz przyjechał w niecałe dziesięć minut. Dziesięć minut, które wydawały się wiecznością. Przez ten czas nie puściłam Lucii ani na sekundę. Owinęłam ją kocem i usiedliśmy na kanapie. Ciepłe światło salonu stanowiło jaskrawy kontrast z wrażeniem, że świat zawalił nam się pod stopami.
Policjanci weszli cicho, bez żadnych gwałtownych ruchów, jakby wiedzieli, że każdy nagły dźwięk może zniszczyć resztkę pewności siebie dziewczynki. Obok nas uklękła policjantka o kręconych włosach.
„Dzień dobry, kochanie. Jestem Clara. Mogę usiąść z tobą?” – zapytała tak cicho, że nawet ja poczułam ulgę.
Lucia lekko skinęła głową.
Clara zdołała ją namówić, żeby powtórzyła to, co mi powiedziała: że ktoś nauczył ją nie jeść, jeśli „zachowuje się twardo”, że „tak jest lepiej”, że „grzeczne dziewczynki nie proszą o jedzenie”. Nie wymieniła żadnych nazwisk. Nie wskazała nikogo bezpośrednio. Ale aluzja była oczywista i serce mi pękło, gdy usłyszałam to jeszcze raz.
Policjantka robiła notatki i kiedy skończyła, spojrzała na mnie poważnie.
