Było po północy w Szpitalu Ogólnym St. Helea w Chicago. Korytarze były niemal puste, wypełniał je jedynie rytmiczny szum maszyn i najlżejszy powiew bałaganu. Mężczyzna w zielonym płaszczu pchał wózek do sprzątania korytarzem OIOM-u. Twarz miał ukrytą pod maską chirurgiczną, a jego identyfikator był czarny. Nikt nie podejrzewał, że za tym przebraniem kryje się Edward Hail, milioner i przedsiębiorca znany ze swojego uroku i polotu. Dziś jednak jego pomysły były mroczniejsze niż jakikolwiek biznesplan, jaki kiedykolwiek wymyślił.
W pokoju 214 leżała nieprzytomna jego żona, Isabella Hail. W siódmym miesiącu ciąży trafiła do szpitala po nagłym zasłabnięciu w domu. Jej ojciec, sędzia Raymond Hail, jeden z najbardziej szanowanych sędziów federalnych w stanie, przebywał w szpitalu od kilku dni i nie chciał zostawić jej w spokoju. Edward odwiedzał ją codziennie, udając oddanego męża, ale w głębi duszy jego cierpliwość się wyczerpała. Zakochał się w innej kobiecie, Cassadzie Moore, dyrektorce ds. public relations w swojej firmie. Razem uzgodnili, że po cichu zakończą życie Isabelli – „mały wypadek”, który uwolni go od małżeństwa i groźby rozwodu.
W przyćmionych światłach oddziału intensywnej terapii Edward podszedł do łóżka. Cichy syk aparatu tlenowego wypełnił pomieszczenie. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął nożyczki chirurgiczne. Jego ręka drżała, ale nie z poczucia winy – tylko ze strachu przed przyłapaniem. „W końcu znajdziesz spokój” – wyszeptał. Szybkim ruchem wyłączył aparat tlenowy. Aparat włączył alarm, czerwone światła rozbłysły po całym pomieszczeniu. Ciało Isabelli skurczyło się, gdy z trudem łapała powietrze. Edward zamarł. Nie spodziewał się, że będzie aż tak głośno.
Na górze, w szpitalnej sali kontrolnej, uruchomiono kamerę z czujnikiem ruchu. System został właśnie zaktualizowany, aby automatycznie nagrywać i transmitować wszystkie nagłe zdarzenia. Jeden z kamerzystów, sędzia Raymond, siedzący w poczekalni, zobaczył transmisję na żywo na szpitalnym telewizorze. Z przerażeniem patrzył, jak nożyczki – ruch aż nazbyt mu znany – pochylają się nad łóżkiem córki. Potem nożyczki wślizgnęły się w światło jarzeniówek. Sędzia gwałtownie wstał, jego głos drżał, ale był stanowczy: „Zadzwońcie do ochrony – puf!”.
W całym budynku rozległy się alarmy. Pielęgniarki wbiegły do środka, kamery rejestrowały każdą sekundę, a po chwili strażnik odwrócił się do drzwi, zdając sobie sprawę, że został zauważony. Jego maska zsunęła się w ostatniej chwili, odsłaniając prawdę. Tym mężczyzną był Edward Hail. Uciekł z pokoju, gdy strażnicy pędzili korytarzem, ale jego wizerunek – jego wina – został już uwieczniony w każdym raporcie szpitalnym.
W miarę jak zapadał zmrok, w szpitalu St. Helea zapadła cisza. Sędzia Raymund stał nieruchomo, z drżącymi rękami. Prawda wyszła na jaw, ale walka była daleka od zakończenia. Prawo, cel jego życia, stało się teraz sprawą osobistą. I tym razem sprawiedliwość zatriumfuje ślepo.
